نامه سوم
بهاره خوبم ، خوشبختی ، نامه ای نیست که یکروز نامه رسان زنگ درب خانه رابزند و آن را بدستهای منتظر تو بسپارد .
خوشبختی بسان عروسکی ساختنیست ، آن هم از جنس عشق و ایمان و تو این عروسک را چه استادانه ساختی و بمن هدیه کردی ، زندگی بدون روزهای بد نمی شود. بدون روز های اشک و درد و خشم و غم . اما روزهای بد همچون برگهای پاییزی ، باور کن شتابان فرو میریزند ،و در زیر پاهای تو اگر بخواهی استخوان میشکنند .
عزیز نازنینم :
برگ های پاییزی بی شک در تداوم بخشیدن به مفهوم درخت ، و مفهوم بخشیدن به تداوم درخت ، سهمی از یاد نرفتنی دارند .
مهربانم : امشب یک هفته از رفتن تو میگذرد ، هفت شب از پر کشیدن تو ، هفت شب تنهایی مفرط توام با اشگ و آه واندوه برای من و هفت شب دوری از عشقی که تو برایم ساختی .
دراین هفت شب ، هر شب با مامان در تماس بودم ، گمان میکردم او خبری یا پیغامی از تو برایم به ارمغان پیشکش کند ، اما افسوس که با کمال خونسردی به من گفت بد بدلت راه نده منم خبری ازش ندارم .مگه میشه مادر آدم یک هفته هیچ خبری از فرزند سخت مریض و افسرده اش نداشته باشه ..
مگه امکان داره با اون وضعیت و حال روحی که تو داری ، از ایران بری منزل آشنایی در فلان جا و نه تماسی ، نه خبری ، حتی برای مادر که تو زندگی عزیز ترینه ، حالا من به کنار ..
سیل اشگ توان نوشتنم را طاق کرده و تحملم را افزون ، نمی دونم چطور میخواهی بعدها برایم جوابی قانع کننده توام با رضایت خاطر ارائه کنی ...
رفتی و خاطره های تو نشسته تو خیالم ..
بی تو من اسیر دست آرزوهای محالم ..
یاد من نبودی اما من بیاد تو شکستم ..
غیر تو که دوری از من دل به هیچ کسی نبستم..
هم ترانه یاد من باش ، بی بهانه یاد من باش..
وقت بیداری مهتاب عاشقانه یاد من باش ..
اگه دوری اگه نیستی ، نفس فریاد من باش ..
تا ابد تا ته دنیا تا همیشه یاد من باش ..
دهم شهریور 86
