بهاره

متشکرم

baharam57 — Thu, 07 Feb 2008 17:11:18 GMT

براي همه وقت هايي كه به حرف هايم گوش دادي..

براي همه وقت هايي كه به من جرات و شهامت دادي..

براي همه وقت هايي كه با غصه ها و مشکلاتم شريك شدي..

براي همه وقت هايي كه با من به گردش و سفر آمدي..

براي همه وقت هايي كه خواستي در كنارم باشي..

براي همه وقت هايي كه به من اعتماد كردي..

براي همه وقت هايي كه مرا تحسين كردي و به من اعتماد بنفس دادی..

براي همه وقت هايي كه باعث راحتي و آسايش من بودي و مرا تا بهشت رهنمون بودی..

براي همه وقت هايي كه گفتي "دوستت دارم"

براي همه وقت هايي كه در فكر من بودي..

براي همه وقت هايي كه با حضورت برايم شادي به ارمغان آوردي..

براي همه وقت هايي كه به تو احتياج داشتم و تو با من بودي و در کنارم مرا به آرامش رسانیدی..

براي همه وقت هايي كه دلتنگم بودي..

براي همه وقت هايي كه به من دلداري دادي..

براي همه وقت هايي كه در چشمانم نگريستي و صداي قلبم را نشنيدي..

از تو متشکرم ...

طلوع 2 دی ماه 85 - غروب 29 دی ماه 86

baharam57 — Sat, 19 Jan 2008 14:59:18 GMT

بهاره عزیز :

وقتی ولم کردی و رفتی ،

اول گریه کردم ، بعد با خاطراتمون زندگی کردم ...

وهر بار که خوبیهام رو دیدم ،بیشتر به ارزش خودم پی بردم ،

و آروم آروم خاطرات با ارزشم رو از وجود تو پاک کردم .

و وقتی تنها شدم ،

اینبار خودم رو پیدا کردم ،

چه دوست داشتنی و چه لطیف و خواستنی .

همه اینها من بودم ،

اوهوم ..

ازت ممنونم که منو رها کردی .

این بار بهتر از دفعات قبل خودم رو شناختم .

با این لطفت کمکم کردی ، که جایی در قلبم برای خودم باز بشه ..

و دوباره فرصت کنم بیشتر بخودم عشق بورزم .

و بیشتر فکر کنم .

از هر اتفاقی یک فرصت خوب پیدا میکنم برای بهتر شدن ...

وقتی با رفتن پر شک و تردیدت که پر از نکات مبهم و مخفی کاری بود ،

تیری به قلبم زدی و بهم یاد دادی چطور میشه درد و تحمل کرد ،

درد مخفی کردن حقیقت و وارونه جلوه دادن اون ...

وقتی دردش رو احساس میکردم ، فقط میتونستم گریه کنم ،

نه بخاطر رفتنت ، بخاطر خراب شدن کاخ آرزوهام ،

پاره شدن قلب عاشق و پر احساسم که توسط تو به غارت رفته بود .

چه درس مهمی یاد گرفتم ،

نباید اینقدر راحت با احساس کسی بازی کنم...

نباید بهش اس ام اس عاشقانه بدم و اونو به عشقی که لیاقتش رو ندارم امیدوار کنم ...

نباید قلب کسی رو به این راحتی بشکنم ،

و به خودم گفتم چه ساده همه چیز رو از دست دادم ..

بازم به خودم گفتم : این هم یک فرصت دیگه تا چیزهای بهتر بدست بیارم .

پس یاد گرفتم خودم رو شفابدم ...و دوباره از هیچ به همه چیز رسیدم ...

و اینها رو مدیون تو هستم .

میدونی :

همه قلبم رو بعد از سفر دبی بتو هدیه دادم و بهت اجازه دادم ،

هر چقدر میخواهی فشارش بدی و داغونش کنی .

وای خدای من با قلبم چکار کردی ؟؟؟

همه دنیا توی قلبمه ، همه آدمها با خوبی ها و بدیهاشون ،

همه رو دوست دارم و میتونم به همه عشق بورزم ،

حالا قلبم اونقدر وسیع و بزرگ شده که میتونم همه دنیا رو توش جا بدم ،

و لی چرا نمیتونم کاری کنم که تو توش بمونی ؟؟؟

میخوام خوب باشم ، اینقدر خوب که ازهر اتفاق بدی یک اتفاق خوب بسازم .

و هر چیزی که فکر میکنم بده تبدیل به یک چیز خوب کنم .

میدونی زغال و مداد سیاه و دوده و الماس همشون کربن هستن ،

اما الماسه تحت فشار و سختی الماس شده ،

ولی بقیه این لیاقت رو نداشتن یا به بهانه های واهی نه عرضشو داشتن و نه موقعیتشو .

احساس الماسه الان تو وجودمه و اینو مدیون تو ام .

بعد ریختن الماسهای قشنگ چشمام به پات ،

تو حتی جرات گقتن یک کلمه حقیقت رو هم نداشتی،

جرات یک تماس از راه دور و یک اظهار ندامت و خودت رو پشت یک مشت مترسک آدم نما ،

قایم کردی .چه حرکت بی نقصی ..فقط انسانهای بزرگ بهای این الماس قشنگ رو میدونن ..

و تو ....

ازت متشکرم .

میدونی :

وقت با ارزشم رو بجای اینکه صرف تو کنم ،

صرف خودم میکنم ، تا بهتر بشم ..

تا بهترین و انسان ترین و شریف ترین موجود دنیا رو که میتونم، از خودم بسازم ..

فکرش رو بکن !

دوست داشتنی ترین آدم دنیا .

و اون موقع خودم رو بهت تقدیم میکنم .

اگه لیاقتش رو داشته باشی بدستم میاری

و اگه نه ....

دوست دارم بغلت کنم ،

و خوب به خاطر بسپارم ،

چه کسی رو از دست دادم ..

و چه کسی من رو از دست داد .

خواهش کردم راستش رو بگی ماهها خواهش کردم ،

قبل رفتنت میدونستی برا چی میری و خودت معترف بودی دیگه نمیایی ،

اما من اونقدر باورت داشتم که تو ذهنم نمی گنجید که بری و پشت سرت و هم نگاه نکنی .

وقتی بهم حقیقت رو نمیگی ،

احساس میکنم اونقدر خوب و قوی نبودم ، که تو به من اطمینان کنی .

و من رو لایق دونستن حقیقت ندونستی .

سعی کردم در موردش باهات صحبت کنم و اطمینانت رو بیشتر جلب کنم ،

که من به اندازه تو ظرفیت دارم و لایق شنیدن حقیقت هر چند تلخ هستم .

حتی اگه به اندازه خیانت ، تلخ و گزنده باشه ...

و اگه باز بهم دروغ گفتی ، این بار ازت خواهش میکنم دوباره با هم حرف بزنیم

نه اینکه حرفهای دلمون رو از غریبه ها بشنوم .

چون احساس میکنم به اندازه کافی قانع نشدی و هنوز به من اطمینان نداری .

و اینقدر باهات حرف میزنم تا احساسم رو درک کنی .

اگه باز دروغ گفتی یا از ترس لب نزدی و جوابی به من ندادی ،

ازت خواهش میکنم از من نترسی و روراست باشی و

به حرمت لحظه هایی که در کنار هم به آرامش رسیدیم ،

باورم داشته باشی و حقیقت رو بگی .

و اگه باز دروغ گفتی ، مطمئنم تو یک دروغگو هستی

و اگه بخوام باهات زندگی کنم باید مثل تو دروغگو باشم ..

پس از کنارت رد میشم با این فرق که یاد گرفتم که چطور

یه دروغگو رو بشناسم .

حتی اگه ماهها بهم اس ام اس عاشقانه بده ،

ساعت ها پای تلفن قربون صدقم بره ،

و روزها و شب های متمادی ادعای دوست داشتنم رو بکنه .

هر چند در باورم نمی گنجه اونهمه عشق و محبت واقعی نبوده باشه .

البته با سعی و تلاش میشه هر دروغگویی رو تبدیل به آدم راستگو کرد

ولی بشرطی که عاشقش باشی و اون لایقت باشه ...

میدونی من به عشقت شک داشتم همیشه دچار تردید بودم ،

خودت هم اینو از اول میدونستی اما بهت فرصت دادم خودت رو ثابت کنی .. اما افسوس

دیروز شیطان رادیدم ، حوالی شهر ریاو تذویر، بساطش را پهن کرده بود ، فریب میفروخت ،

مردم ساده شهرستانی از دور و نزدیک آمده و دورش جمع شده بودند و هیاهو میکردند .

توی بساطش همه چیز بود ، دروغ ، ریا ، فریب ، نیرنگ ، خیانت ،....

هر کس چیزی میخرید و در ازایش چیزی میداد .

بعضی ها تکه ای از قلبشان را میدادند و

بعضی پاره ای از روح شان را . ..

بعضی ایمانشان و بعضی عزت نفس شان را ..

و بعضی شرف و انسانیت شان را...

شیطان میخندید و دهانش بوی گند جهنم میداد ، حالم را بهم میزد

دلم میخواست همه نفرتم را تف کنم توی صورتش ...

انگار ذهنم را خواند ، موذیانه خندید و گفت :

من کاری با کسی ندارم ، فقط گوشه ای بساطم را پهن کردم و آرام نجوا میکنم .

نه قیل و قال میکنم و نه کسی را مجبور میکنم که چیزی ازم بخرد ، آدم ها بخاطر

بخل و حسد و غرور ، خود دورم جمع میشوند .

سرش را نزدیکم آورد و گفت : تو با این آدم های ساده فرق میکنی ، تو زیرکی و مومن .

زیرکی و ایمان آدم را نجات میدهد . اینها ساده و گرسنه اند و بجای هر چیز فریب میخرند ،

فریب رها کردن عشق پاک .. فریب انتخاب راههای نادرست بجای راه صداقت و ایمان ..

از شیطان بدم میآمد ، حرفهایش اما شیرین بود ،آخه با همین حرفهای شیرین تو راهم فریفته بود .

گذاشتم که حرف بزند و او هی گفت و گفت و گفت و گفت ...

ساعت ها در دفترش کنار بساطش نشستم ، تا اینکه چشمم به جعبه عبادت افتاد که لا به لای چیز هی دیگر بود .

دور از چشم شیطان آنرا برداشتم و در جیبم گذاشتم ، با خودم گفتم: بگذار یک بار هم شده کسی چیزی از شیطان بدزدد ،بگذار یک بار هم او فریب بخورد .

به خانه آمدم و درب جعبه عبادت را باز کردم ، توی آن جز : ریا ، و نیرنگ و فریب ، چیزی نبود .

فریب خورده بودم با گفته های دلگرم کننده اش ...

با تفکر رهایی تو برای آنکه مشکلاتت رو خارج از تصور ، هم برای تو و هم برای من جلوه گر ساخته بود ،

با تفکر رهایی تو از ترس آینده ای که ممکنه هیچ وقت نسلی از من و تو بر جا نمونه و همیشه در این حسرت بمونیم.

و هزارن هزار ریا و نیرنگ و دروغی که تحویلت داده بود و تحویلم داده بود .

بی اخیار اشک در چشمانم حلقه زد میخواستم برم یقه نامردش را بگیرم

و جعبه دروغین عبادتش را بر سرش بکوبم .

به سجده افتادم ، خدا رو شکر کردم و خواستم کمکم کنه ...

از خدا خواستم دلم رو به نور و معرفت الهی روشن کنه ...

خدای من چقدر سبک شدم ...

دارم به این فکر میکنم که آیا باز یه فرصت تازه بتو داده میشه، تا یکی مثل من رو پیدا کنی ؟

یا خدا با عذاب و درد ، دلهایی رو که شکستی مرحم میکنه ...

آره درسته این دنیا دار مکافاته باهر کی بد کنی نتیجشو میبینی حتی اگه اون طرف دنیا باشی ...

عزیزم با اینکه تا آخرین لحظه با سیاهی قلبت و تظاهر به دوست داشتن ،

زندگیم رو سر شار از دلشکستگی کردی ،

خداوند اونقدر به من عشق داد که سرشار از عشق و شادی شدم .

اونقدر سرشار که میخوام همه دنیارو در این عشق و شادی شریک کنم ،

و اصلا دلم نمیخواد کسی و غمگین ببینم ، حتی تورو ...

امیدوارم تو هم مثل من سرشار از عشق باشی تا همه دنیا تو قلبت جا بگیره .

دوستت دارم .

دلم برای عشق به تو

و دوست داشتن ات

تنگ خواهد شد

دلم برای آرامش آغوش ات

تنگ خواهد شد...

دلم برای

تنهایی..

انتظار کشیدن

و تلفن هایت ،

تنگ خواهد شد

دلم برای شادی هایت

آمدن هایت و

دردهای رفتن ات

تنگ خواهد شد ...

و پس از مدتی

دلم برای آنکه

دل تنگ دوست داشتن ات

بشوم

تنگ خواهد شد ...

اگه لیاقتش رو داشته باشی بدستم میاری

و اگه نه ....

دوست دارم بغلت کنم ،

و خوب به خاطر بسپارم ،

چه کسی رو از دست دادم ..

و چه کسی من رو از دست داد ..

۲۹ دی ماه ۱۳86

تهران فرودگاه مهر آباد

درد نامه بیست ونهم

baharam57 — Thu, 18 Oct 2007 12:44:18 GMT

خدایا کمکم کن

تا خودم رو پیدا کنم...

درد نامه بیست وهشتم

baharam57 — Sun, 14 Oct 2007 23:48:18 GMT

بهار عزیزم :

از صبح تا حالا دارم سعی میکنم که یه مطلب خاص بنویسم, دلم میخواست برای یه آدم خاص (تو) یه مطلب خاص می نوشتم, ولی دورغ چرا هر چی فکر کردم هیچ آدم خاصی پیدا نکردم که بخوام براش یه مطلب خاص بنویسم, بعدش گفتم اصلا چرا باید بنویسم؟ خیلی چیزها رو نباید نوشت .. باید اونها برای همیشه برای خودت نگه داری.. بعضی از آدمها هم نباید بدونن که تو چه احساسی نسبت بهشون داری...

اینها روهمینطوری نمیگم .. شاگردی کردم تا یاد گرفتم...!

میدونی چیه؟ اصلا یه جورایی هنگ کردم.. از بس فکرهای مختلف در مورد آدمهای مختلف که اطراف تو هستن، توی کله ام میچرخن, دیگه خودم نمیدونم از دست کی ناراحتم و از دست کی ناراحت نیستم, کدومشون رو دوست دارم و کدومشون رو دوست ندارم... ! ولی فقط از یه چیز مطمئن هستم میدونم با همه این آدمهای که تو اطراف تو هستن ولی تو باز تنهایی چون منو کنار خودت نداری .

میدونی؟؟وقتی ناراحتی ، یعنی تو یه چیزی، باز به خودت راست گفتی(این نظر شخصیمه )
. وقتی غمگینی یعنی یه نفر که برات مهم بوده کاری رو کرده که نباید می کرده!!!

و یایک نفر که برات مهم بوده کاری رو که باید می کرده، نکرده....

می شه هم به روی خودت نیاری و تموم بار این غم رو بندازی گردن همون نفر دیگه!!!...

آهان راستی؟؟

یه تجربه تلخ بهم ثابت کرد که هیچ قولی دائمی و قابل اعتماد نیست ، چه قولهایی که به خودمون می دیم ، چه اونهای که به دیگران می دیم.

با این حال قولهای زنانه باور پذیر تره ، چون یک زن با قلبش تعهد می ده اما یک مرد با عقل و منطقش اما تو با چیت به من قول دادی ؟

حرفهای قشنگی که از بطن قلبت بود ومن و به دوست داشتن های عاشقانت سوق میداد ، یا واقعیت زندگی که برام مثل یک باور بود و تو این باور رو از عمق ذهن روشنت بیرون کشیدی و به من دادی؟
میدونی :
*چرا نمی فهمی! باید بلندتر گام برداری، اینطوری هیچ وقت بهم نمی رسیم!

*بهم گفتی:احتیاط کن... دیر رسیدن بهتر از هرگز نرسیدن است....

ولی من مطمئن نیستم؛ خیلی وقتها دیر رسیدن درست به اندازه هرگز نرسیدن بی فایده ست.

مگه نه؟؟؟

*تنها آنکسی که روحم را بر انگیخته باشد ، می تواند جسمم را بر انگیزد. (ویل دورانت)

(من هنوز پیداش نکردم...شایدم پیداش کردمو از دستش دادم و نمی خوام باورکنم!!!!)

اما از یه موضوعی کاملا مطمئنم...دیگه تا آخر عمرم عاشق نمیشم!!!

چون تجربه بهم ثابت کرد هیچ کس لیاقت عشق پاکم رو نداره حتی اونی که ماهها ادعای

عاشق بودنم رو داشت . به قول قمیشی :

هر رفیق راهی با من دو سه روزی هم سفر بود

ادعای هر رفاقت ، واسه من چه زود گذر بود

هرکی با زمزمه ی عشق دو سه روزی عاشقم شد

عشق اون باعث زجر همه دقایقم شد

اون که عاشق بود و عمری از جدا شدن میترسید

همه هراس و ترسش به دروغش نمی ارزید

''ما یک بوسه را به خاطر می سپاریم و به آن فکر می کنیم، آنها یک بوسه را آسانی فراموش می کنند. تا وقتی ما یادمان می ماند و آنها یادشان می رود.... به نظر می رسد هیچ گاه بهم نزدیک نمی شویم. "(اوربانا فالاچی)

در تاریکی به تو رسیدم.

در تاریکی از تو جدا شدم.

نه! ساده نشو!

بین دو تاریکی

هیچ نوری نبود ، حتی از قلب به ظاهر عاشق تو ...
چه آدمهایی که بر صفحه مکرر روزهام

نقطه گذاشتند

نقطه هایی که هرگز پاک نشدند

اما به سبب حضورشان

هیچ اتفاق مهمی نیفتاد،

الا اینکه تو رو با حرفهای پوچ و ابلهانه ازمن جدا کردند !!!
دیشب داشتم فکر میکردم:چرا اونها اینطوری اند؟
لعنت به همشون!!!!

آدم هایی که دیوونه خطاب می شن...

دنیای خودشونو می سازن و در همون دنیا هم زندگی می کنن و در همان هم از دنیا می رن...
می خوام دیوونه باشم.
دنیای خودمو می خوام...
دنیایی که توی اون نیازی وجود نداشته باشه... تا یکی مثل تو بیاد و دست رو نیاز هام بذاره ..

و با احساس دوست داشتن چشم عقل و منطقم رو کور کنه .
*میدونی؟؟...می خوام یه چیزی بگم!!!

اصلاً خود ِ من کیهِ؟ چیهِ؟ خودمم نمی دونم... اونوقت کلی آدم هستن که می گن من رو می شناسن... خنده دار نیست؟ هر روز توی خودم چیز جدیدی پیدا می کنم که یه عمر نهان بوده و تازه فضا رو برای آشکار شدن مستعد دیده و آشکار شده و دیگران می گن من رو می شناسن! من خودم خودم رو نمی شناسم!!!

اکثر اوقات احساسات آدم با هم در تضاده...

مثلا وقتی حال نوشتن نداره...احساس میکنه حتما بقیه باید بدونن چرا نمی نویسه....

یا اینکه وقتی یه نفر و دوست داره ...احساس میکنه داره اون آدمو از دست میده....

یا وقتی یه جای بلندی رو میبینه احساس میکنه میخواد از اون بالا بپره پایین...اما از طرفی از بلندی میترسه....

یا وقتی با یه آدم نفهم داره سر مسائل بدیهی چونه میزنه اونم خیلی محترمانه....احساس میکنه چقده خوب میشه که یه کتک جانانه هم نثار یارو کنه....

اینجور احساسات زندگی همه آدما رو به فاک داده...

الان دقیقا از اون وقتاییه که دوست دارم درباره خودم فکر کنم...

که چیزهایی هست که باید برات بنویسم و احساس میکنم نباید نوشت..

میدونی...من یه حس مزخرف دارم...از آدما بدم اومده...از دنیای اطرافم بدم اومده...از وجب به وجب این خاک بدم اومده...از هر چی آدم که داره این جامعه رو با عقاید خودخواهانش به لجن میکشه بدم اومده و تو میدونی منظورم کیه ! ..ازاین همه لاپوشونی و پنهان کاری و دقل بازی و کثافت کاری بدم اومده...از انسان بودنم...از ایرونی بودنم بیزار شدم...من حتی از جنسیت!!! خودمم...از اینکه یه مردم... بدم اومده....!نمیگم خیلی آرمانی فکر می کنم...اما تا همین 2 ماه پیش فکر نمیکردم به فاصله یه ساعت و نیم از خونه شیک و قشنگ منم میتونه جایی باشه که آدم بودن زیر سوال میره!!!.یه جایی که آدم بودنو خرید و فروش میکنن...شلاق این حقیقت تا مغز استخونمو سوزونده.... اما هنوز تصویر چشمهای غم زده تو در آخرین دیدارمون از جلوی چشمام کنار نمی ره! تصویر اون نگاه عجیب تو تاریکی خیابون قصر الدشت سر کوچه اسلامی ، در مورد سفرت که ممکنه هیچ برگشتی نداشته باشه ، و من احمق از بس دوستت داشتم و دارم ، درک نمیکردم که تو با زبون بی زبونی برای همیشه میخوای ترکم کنی .

...تصویر اون حرفهاته که داره تنمو میلرزونه!!!
با هر کدوم از این تصویرها.... غمی تو دلم لونه می کنه که نگو و نپرس ...

غمی که تا به امروز تجربه اش نکرده م...

غمی که نمی دونم از چه جنسیه...

خطرناک ترین آدمها اونایی هستن که هم ترسو هستن و هم شجاع! درست مثل من.... من یه روز کله خر و شجاع هستم و یه روز ترسو! هر روز هم چوب یکی از این دو تا رو می خورم.....

حالم اصلا خوب نیس!!...از این همه بوی تعفن کجا باید فرار کرد؟؟

درد نامه بیست وهفتم

baharam57 — Sat, 13 Oct 2007 18:50:18 GMT

تمام حرفها که می زنم...

تمام راههایی که می روم...

تمام خنده هایت که فکر می کنم...

تمام غصه هایی که گریه می کنم...

بی جواب مانده اند!

فقط بگو چرا..؟

چرا؟

چرا ؟

درد نامه بیست وششم

baharam57 — Thu, 11 Oct 2007 20:56:18 GMT

برای تو که من و در غم تنهایی هام . تنها تر گذاشتی ..

این نامه که پیک آشناییست

پیغامبر غم جداییست

این نامه، نوای جان خسته است

خود آیینه دلی شکست است

غمنامه روزگار درد است

خونین اثری ز اشک مرد است

این نامه ز من به نازنینی

از دلشده ای به دلنشینی

بر آنکه گل و بهاره من بود

مهتاب شبان تار من بود

یعنی به تو ای بهین ستاره

بر گوش فلک چو گوشواره

من بوی تو را ز گل شنیدم

رخسار تو را به ماه دیدم

موی تو بنفشه بر چمن داد

روی تو صفای گل به من داد

از من به تو ای سفر گزیده !

ای از همه عاشقان بریده !

ای همسفر شبانه من

وی یاد تو عطر خانه من

ای همدم مشفق و ستوده !

وی طاقت من ز تن ربوده !

یک روح و دو تن حکایت ماست

دو خواندن ما حدیث بی جاست

تو روح مرا بجان خریده

من جان تو را به بر کشیده

تو در بر من به پا ستاده

من در ره تو به سر فتاده

در هر نفسم نوای زاریست

در رگ رگ من غم تو جاریست

دارم دلکی به عشق بسته

اما چه دلی ؟ دلی شکسته

من درد تو را به جان خریده

جانیست مرا به لب رسیده

با یارم و بی خبر ز غیرم

من عاشق عاقبت بخیرم

از بس ز غمت ستم کشیدم

بر هستی خود قلم کشیدم

من رنج فراق دیده بودم

افسانه غم شنیده بودم

اما غم تو روان گداز است

دردیست که قصه اش درازست

هر شب ز درخشش ستاره

آید به دلم غمی دوباره

با خویش به گفتگو درآیم

غمنامه عاشقی سرایم

گویم که: خوشا زمان دیدار

شد بی تو جهان غم پدیدار

ای وای کبوتران رمیدند

از خانه یکی یکی پریدند

دانم که بلا بود محبت

خود درد ودوا بود محبت

یک روز،چراغ دل فروزد

یک روز دل جهان بسوزد

عشق تو به من محبت آموخت

اما به فراق جان من سوخت

با نام وفا بخود بلرزم

آخر چه کنم ؟که مهرورزم

در رگ رگ من نوای عشق است

این نیم نفس برای عشق است

هر دم که قلم به دست گیرم

یاد تو برآید از ضمیرم

چون دست برم به سوی خامه

هر نامه شود فراقنامه

در خط و مرکبم دویده

اشکی که بنامه ام چکیده

این نامه و این قلم بهانه است

هر گوشه روم ز تو نشانه است

هر جا که نگاه من فتاده

روح تو برابرم ستاده

چون پای نهم به صحن خانه

یاد تو کنم به هر بهانه

در هر قدمی مرا درنگ است

گوشم به امید بانگ زنگ است

چون نغمه زنگ در برآمد

گفتم که امیدم از در آمد

هر نامه ز نامه بر گرفتم

از لذت نامه پر گرفتم

یک عمر گذشت واز تو دورم

من زنده در میان گورم

شب ها منم وسکوت سردی

پروانه وشمع وبزم دردی

راه تو بسوی خانه بستست

پل های میان ما شکستست

آن کوه که در میانه برجاست

دیوار بلند آرزو هاست

ای طوطی از قفس پریده

پا از همه عاشقان کشیده

چون مرغ ز جمع ما پریدی

بر خود غم زندگی خریدی

تو گر چه به جمع ما نبودی

یک لحظه ز ما جدا نبودی

هر جا که دلم اسیر غم بود

روح من وتو کنار هم بود

ای واژه عشق ودل ربودن !

وی معنی عاشقانه بودن

هر بار که یادی از سفر شد

مژگان من از سر شک ، تر شد

گفتم ،که امیدم از درآمد

زان پیش که عمر من سر آید

چون عمر بگیرمت در آغوش

تا آنکه شود غمم فراموش

چنگی بزنم به تار مویت

گل هدیه برم ز باغ رویت

گویم که غمت به ما چه ها کرد

در غربت زندگی رها کرد

افسوس که این خیال خام است

دیدار تو بر دلم حرام است

گفتم سخنی که جان در اونیست

دیدار تو هم جز آرزو نیست

پیچیده در این سرا سرایت

آوای بلند خنده هایت

زان روز خزان که یار ما رفت

یک عمر زکف بهار ما رفت

گیرم که بهار دیگر امد

صد باغ وبهار از در آید

با غمزدگی بهار تلخ است

شیرینی روزگار تلخست

گاهی زخیال ، کام گیرم

تا ز غمت انتقام گیرم

در شهر خیال پر گشایم

تا آنکه بدیدن تو آیم

گویم که اگرسفر گزینم

وز لطف خدا تورا ببینم

بیم است مرا ز دل طپیدن

در مرحله بهم رسیدن

از بسکه زشوق،بی قرارم

ترسم که زبوسه ،جان سپارم

افسوس که این همه خیال است

زاییده دوره ملال است

گاهی که ز غم نمی شکیبم

خود را به فسانه می فریبم

راهی به جهان تازه جویم

با یاد تو ای ترانه گویم :

جسم تو اگر ز من جدا شد

وین غمزدگی نصیب ما شد

جان من وتو ز هم جدا نیست

اندوه فراق سهم مانیست

گر از دگران گسسته ام من

کی از تو جدا نشسته ام من؟

هر لحظه تو در کنار مایی

شیرینی روزگار مایی

هر برگ به ارتعاش آید

گویم که صدای پایش آید

چون برگ خورد به پشت شیشه

یاد تو کنم به دل همیشه

ای یاد تو شمع خانه من

وی نام تو در ترانه من

غم میخورم وز غصه شادم

غم،عشق تو اورد به یادم

غم ، از دل عاشقان جدا نیست

غم ، حاصل عشق و مهربانیست

من با غم عاشقانه ، شادم

دل در غم عاشقی نهادم

غم از دل من اگر جدا بود

این شور به شعر من کجا بود ؟

درد نامه بیست و پنجم

baharam57 — Thu, 11 Oct 2007 04:38:18 GMT

نامه خوبت ای عزیز بوی بهار میدهد
از تو اگر رسد خبر بوی بهار میدهد

تاکه رسم به نامه ات بوسه زنم به نام تو
نام تو بر لبم بوی بهار میدهد

تار لطیف موی تو همره نامه دیده ام
نامه ی تو ز هر نظر بوی بهار میدهد

شب همه شب به عشرتم تاکه سپیده سرزند
یاد تو در دل سحر بوی بهار میدهد

تاکه به کوچه میروم همره یادهای تو
حال وهوای هر گذر بوی بهار میدهد

جان به فدای نامه بر گر زتو مژده آورد
زان که زدوست یک خبر بوی بهار میدهد

چون زتو سر کنم سخن گل بدمد ز شعر من
نیست عجب گراین اثر بوی بهار میدهد

دیده به ره نهاده ام تا زتو نامه ای رسد
نامه خوبت ای عزیز بوی بهار میدهد

درد نامه بیست و چهارم

baharam57 — Tue, 09 Oct 2007 13:36:18 GMT

بوی تو را نسیم سحر میدهد به من

یک نامه از تو حال دگر میدهد به من

هر شب در آرزوی تو پرواز میکنم

پروانه خیال تو پر میدهد به من

ما را ز راه دور به آغوش خوانده ای

خود مژده تو ، شوق سفر میدهد به من

ای نازنین غمزده ! هرگز به یاد ما ...

گریان مشو که باد، خبر میدهد به من

هر واژه را به عشق تو به رقص درآورم

جانا غم تو عشق ابد میدهد به من

در باغ جان ، نهال خیال تو کاشتم

اکنون به شکل اشک ، ثمر میدهد به من

با یک نظر به لطف خدا ، شعر من شکفت

وین مژده که اهل نظر میدهد به من ...

نامه بیست و سوم

baharam57 — Sat, 06 Oct 2007 20:32:18 GMT

برای دل پر درد خودم ،

که هر لحظه مثل طفلی بدنبال مام گمگشته خود،

(بهارم) سرگردان و آشفته احوال است ..

من همونم که همیشه غم و غصم بیشماره

اونی که تنها ترین ، حتی سایه هم نداره

این منم که خوبیهامو کسی هر گز نشناخته

اون که در راه رفاقت همه هستی شو باخته

هر رفیق راهی با من دو سه روزی هم سفر بود

ادعای هر رفاقت ، واسه من چه زود گذر بود

هرکی با زمزمه ی عشق دو سه روزی عاشقم شد

عشق اون باعث زجر همه دقایقم شد

اون که عاشق بود و عمری از جدا شدن میترسید

همه هراس و ترسش به دروغش نمی ارزید

چه اثر از این صداقت ، چه ثمر از این نجابت

وقتی قد سر سوزن به وفا نکرده عادت

نامه بیست ودوم

baharam57 — Fri, 05 Oct 2007 16:25:18 GMT

بهاره من ..

خیلی تنهام میفهمی ... خیلی تنها...

و در تمام تنهایی هام خیال تو رو جستجو میکنم...

گویی ای رهگذر از داغ دلم با خبری..

که بهرناله ات از سینه برآید شرری..

مگر این آتش من از سر دیوار گذشت ..

که در افتاد بدامان دل رهگذری...

مگر آگاه شدی از غم تنهایی من ..

که بغمخواریم اندر دل شب نوحه گری..

مگر از گلشن عشق آمدی ای بلبل مست ..

که چنین ناله ی جانشوز ندارد بشری..

گر تو از آه من اینگونه پریشان شده ای

ز چه در دلبرم این آه ندارد اثری..؟